Annemarie

Liggende vrouw (in mijn tuin)

In plaats van iets (planmatig) te maken, laat ik graag iets ontstaan. Elke keer ben ik weer benieuwd wat er uit mijn handen ontstaat. Het is een proces van onderzoeken en spelen.

De resultaten zijn zeer divers (beelden, sieraden, spreekstokken) en hebben vaak iets speels, vooral de beelden. Onder die speelsheid is een diepere betekenis te vinden. Bijvoorbeeld bij ‘Theater in het hoofd’; een leuk beeld maar het gaat mij om de gekheid van dat theater in ons hoofd te verbeelden. Bij ‘The skin I live in’ kun je lachen om de botox op bepaalde plekken, maar het beeld laat zien hoe ver we gaan met het koppelen van onze identiteit aan ons uiterlijk.

Met het maken van sieraden en spreekstokken wordt iets anders in mij aangeboord: mijn interesse in andere culturen en vakmanschap. Hoe natuurlijke materialen als zwerfhout in een sieraad of spreekstok gebruikt kunnen worden. Hoe de diepere betekenis van een spreekstok tot zijn recht kan komen. Een leuke ontdekkingsreis.

Theater in het hoofd
Conversatie
The skin I live in

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geschiedenis

In 2010 ben ik heel voorzichtig gestart met het maken van spekstenen beelden. Dat vond ik zo leuk dat ik een jaar later gestart ben met de opleiding Beeldhouwen aan de Vrije Academie in Nunspeet. Daar werd me aangeraden om door te gaan met iets een hardere steensoort. Maar ik blokkeerde vrijwel meteen. Tot ik er achter kwam dat ik graag wilde ontdekken. Mijn eerste beeld daar was van cement, gecombineerd met acrylaathars, metaal, glas, en meer. En het was groot. Want ik wilde me ook niet laten beperken door beelden die ik makkelijk thuis kwijt kon.

Zo ontstond een ontdekkingsreis met allerlei materialen, afhankelijk van wat het idee dat ik had vroeg. Er ontstond een houten installatie, een ‘botox’ dame en heer van geel en groen styrofoam, een beeld van betonijzers, klei en gips. Vooral grote beelden. Zo heb ik met veel materialen kennis gemaakt en veel verschillend gereedschap leren te gebruiken. Ik heb me heerlijk uitgeleefd.

De grootte van de beelden bleek toch wel een belemmering, waar liet ik het allemaal. Twee beelden hebben inmiddels een plekje in de tuin gevonden.

Na de opleiding heb ik het beeldhouwen een tijdje laten liggen. In 2017 werd ik weer geraakt door het creatieve proces van iets uit mijn handen laten ontstaan. Voor een trainingsproject bij een klant was een talking stick nodig. Die heb ik zelf gemaakt. Ik bleek het zo leuk te vinden dat er mee verder ben gegaan.

Van de veren en kralen aan een spreekstok, zoals de talking sticks noem, was de stap naar sieraden een kleine. Vooral naar sieraden van natuurlijke materialen en met bijvoorbeeld een stukje drijfhout of zelfgemaakte elementen erin, gaat mijn hart uit.

Een andere ervaring die ik bij het maken van spreekstokken en talismannen gebruik, is energiewerk. Enige jaren heb ik in mijn eigen praktijk gewerkt als begeleider in persoonlijke ontwikkelingsprocessen. Een onderdeel van dat werk betrof energiewerk. Nu komt dat weer aanbod. Ik ‘lees’ de kwaliteiten van een spreekstok in spé en waar en hoe de stok het beste ingezet kan worden. Daar pas ik de symbolen op aan, om deze kwaliteiten te ondersteunen en versterken.

Ik werk graag met kralen van zaden en pitten en koop die erg graag bij de stichting Favela Brasil. Niet alleen maken ze mooi kralen van zaden en pitten uit het Amazone gebied, ze ondersteunen daarmee ook een flink aantal families in de regio. Daar werk ik graag aan mee. Om meer te lezen over het werk van deze stichting, klik dan op deze link.

Ook hou ik erg het werken met van ‘gevonden voorwerpen’: (drijf)hout, schelpen, veren, kurken, doosjes en kettingen van de kringloop. De mooie doosjes gebruik ik om sieraden in te bewaren en versturen.

Graag laat ik mij ook door de natuur inspireren. Door wandelingen in het bos, langs De Overijsselse Vecht en op het strand.